O KOCIE – RATOWNIKU

O KOCIE - RATOWNIKU
© MARTA JAREMKIEWICZ | RATOWNICTWO GÓRSKIE

O KOCIE – RATOWNIKU
(urocze wspomnienie)

Nie mam najmniejszych wątpliwości, że wszyscy sporo wiemy o „psach -ratownikach”, które podobnie jak ich przewodnicy (ratowniczki i ratownicy) są ważną cząstką ratownictwa tatrzańskiego i górskiego.

– Ale słyszał ktoś kiedyś o kotach, lub choćby o jednym „kocie – ratowniku”?

– Otóż, ja usłyszałem. I choć rzecz dotyczy naszego „Małopolskiego Podwórka”, to musiałem polecieć do odległego Chicago, aby mi tę śliczną historię przypomniano.

O KOCIE - RATOWNIKU
© KLUB RATOWNIKÓW I SYMPATYKÓW TOPR W CHICAGO | RATOWNICTWO GÓRSKIE

Na „110 urodzinach TOPR” w Chicago, gdzie tradycyjnie mnie zaproszono, spotkałem wielu starych (nie chodzi o wiek!) i nowych znajomych.

28 września 2019 roku do Amerykańskiego Muzeum Polskiego w Chicago przyszła między innymi Pani Marta Jaremkiewicz, rodzona córka śp. Kazia Fortuny (1933-2010) – niezwykle zasłużonego mechanika śmigłowcowego w Krakowskim Zespole Lotnictwa Sanitarnego i do końca życia aktywnego ratownika w Grupie Krynickiej GOPR.  To właśnie Pani Marta przypomniała mi uroczą historię, której twórcami i realizatorami byli piloci i mechanicy Zespołu Lotnictwa Sanitarnego w podkrakowskich Balicach.

To była połowa lat 70-tych ubiegłego stulecia, a wszyscy piloci (Tadeusz Augustyniak, Zbigniew Łukasik, Janusz Siemiątkowski i Wiesław Wolański) i  wszyscy mechanicy (Alojzy Wiejak, Marian Białecki, Władysław Bzukała, Kazimierz Fortuna i Antoni Okręglicki) oraz Maciej Miśkowiec z personelu medycznego – byli formalnie, bo wszyscy złożyli przyrzeczenie – ratownikami GOPR w Grupach: Tatrzańskiej, Podhalańskiej i Krynickiej.

Śmigłowce i samoloty sanitarno-ratownicze „garażowały” w odrębnym,wielkim hangarze, po lewej stronie płyty pasażerskiego lotniska PLL LOT w Krakowie-Balicach. W hangar wbudowane było także pełne zaplecze urzędnicze i pomieszczenia przeznaczone dla dyżurujących pilotów, mechaników i personelu medycznego.  W góry leciało się właśnie z Balic. Dopiero z końcem lat 70-tych udało się zorganizować dyżurkę,  pomieszczenia hotelowe dla załóg i stały dyżur śmigłowca w Zakopanem – przez większość dni w sezonie letnim i zimowym.

Ale wróćmy do Balic.

W pewnym momencie w hangarze i przyległych pomieszczeniach pojawiły się znaczne ilości myszy, których stale przybywało. Biegały wszędzie, i koleżanki (sanitariuszki) i niektórzy panowie obawiali się, że spotka ich los Popiela z Mysiej Wieży nad Jeziorem Gopło, tym bardziej, że prawo w tego typu instytucjach zezwalało jedynie na mało skuteczną i niehumanitarną metodę zwalczania gryzoni przy pomocy trutek.  No i wreszcie ktoś z członków personelu postanowił wbrew przepisom postąpić „zdroworozsądkowo” i dostarczył do hangaru  KOTA.

Kot, na początku nie przez wszystkich zauważony, zabrał się jednak do roboty.

Po miesiącu (nikt nie liczył ile kotek upolował myszy) niebezpieczeństwo „Mysiej Wieży = mysiego hangaru” zniknęło. Te myszki, którym udało się przeżyć – zmieniły miejsce zamieszkania.  Wtedy cała załoga wiedziała już komu zawdzięcza  u r a t o w a n i e  od losu Księcia Popiela.

Nie wiem kto był inicjatorem, ale podejrzewam, że Kazek Fortuna, który miał niezwykłe poczucie humoru – rzucił „hasło”, które jednomyślnie przyjęto:

KOTEK z hangaru KZLS w Balicach został uznany za pełnoprawnego RATOWNIKA (w końcu ludzi uratował!)

– czego dowód załączam na liczącej ok. 45 lat fotografii, którą dostałem w Chicago od Pani Marty.

O KOCIE - RATOWNIKU
© MARTA JAREMKIEWICZ | RATOWNICTWO GÓRSKIE

Ta autentyczna i moim zdaniem urocza  historia zasługuje na uwiecznienie, dlatego Czytelniczkom i Czytelnikom „Ratownictwa Górskiego” – przesyłam ją prosto z Chicago.

Zawsze Wasz

Jan Komornicki

Jan Komornicki
O Jan Komornicki 2 artykuły
W latach 1973–1988 Naczelnik GOPR

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*


7 + 9 =