STANISŁAW KIEŻUŃ

STANISŁAW KIEŻUŃ
© ARCHIWUM - WIKTOR SZCZYPKA / RATOWNICTWO GÓRSKIE

STANISŁAW KIEŻUŃ

STASZEK KIEŻUŃ

STANISŁAW KIEŻUŃ
STANISŁAW KIEŻUŃ © WIKTOR SZCZYPKA / RATOWNICTWO GÓRSKIE

Wczesne lata 50-te. Na Samotni, w Kotle Małego Stawu mieliśmy bazę treningową. Tu ćwiczyliśmy slalom, fragmenty biegu zjazdowego. Rozgrywaliśmy zawody. To najlepsze miejsce do treningów w Karkonoszach, jakie znaliśmy w owych czasach.

Wczesna zima roku 1954. Z Karpacza, w ostatniej fazie mej wędrówki, przez Sybirek dotarłem do Samotni. W schronisku tylko obsługa i dwóch ratowników GOPR. Początek karkonoskiej zimy nie zachęcał turystów do wędrówek po górach. Krótki dzień, niski pułap chmur, zimno i wiatr, to realia pogody w naszych Górach.

Wyczułem, że zdarzyło się w Górach coś niezwykłego. Ratownicy i obsługa przeglądali zdjęcia. Dosiadłem się. Ze Śnieżki spadł do Kotła Łomniczki czeski turysta. Student z Pragi. Zleciał z wierzchołka góry. Nie przeżył. Ratownicy wynieśli na Równię ciało studenta.

Ratownik w zwięzłych słowach opisywał wydarzenie. Bez komentarzy. Był to właściwie raport wydarzenia. Jasno opisujący wypadek i również dlaczego to się wydarzyło. W takich okolicznościach poznałem Staszka Kieżunia. Ratownika, który opisywał to wydarzenie.

Później spotykałem Staszka wielokrotnie.

Każde zawody zjazdowe byly zabezpieczane przez GOPR. Wiedzieliśmy, że zawsze możemy liczyć na pomoc z ich strony.

Pewnego dnia, trenując elementy biegu zjazdowego w Kotle Małego Stawu, wbiłem się w zaspę. Wyleciałem z nart razem z langrimenami. Piekielny ból prawej nogi. Naderwane ścięgno Achillesa. GOPR-owcy odstawili mnie bezpiecznie do karetki w Karpaczu.

W 1957 r rozpocząłem studia w Wrocławiu, na politechnice. Miasto jeszcze było w odbudowie. Zburzone domy i ślady bombardowań jeszcze widoczne. Jakże inny świat w porównaniu do białych Karkonoszy. Każdy wolny dzień wykorzystywałem na ucieczkę z szarego miasta w “moje” Góry.

Lata płynęły. Dotarłem do 4-tego roku studiów. To był rok 1962. Trudny dla mnie. Małżeństwo, dziecko w drodze, ja jeszcze student. Zawaliłem rok. Tak to nazywaliśmy. Urlop dziekański. Rozpocząłem pracę w Cieplicach, w tzw. FAMP-ie. Rano śniadanie, praca, obiad, spanie. Tak codziennie. Zniknąłem z Karkonoszy. Brakowało mi Gór.

Pewnego dnia, przechodząc przez Plac Piastowski w Cieplicach spotkałem Staszka. Znaliśmy się już z częstych spotkań w Górach. Zimą i latem.

Czemu ciebie nie widać w Górach, taki biały jesteś? (uwaga do braku opalenizny) zapytał Staszek.

Pracuję w fabryce i nie mam czasu na Góry. Założyłem rodzinę.

Wcześnie to zrobiłeś, skomentował Staszek.

Tęsknię za Górami – powiedziałem.

Na sezon 1962/63 potrzebujemy ratownika sezonowego, powiedział Staszek. Znasz góry, jeździsz na nartach, chcesz pracować dla GOPR w tym sezonie?

Staszek był wtedy Naczelnikiem Grupy Sudeckiej GOPR.

Przyjąłem ofertę. Zima 1962/63 nazwana była Zimą Stulecia. Karkonosze pełne śniegu. Dyżurowałem na Szrenicy, Odrodzeniu, Samotni i Małej Kopie. W górach, w krainie śniegu i słońca, jak również mglistych, wietrznych dni, nabierałem nowych sił. Wiedziałem: skończę studia, zabezpieczę rodzinę. Góry wracały mi wiarę we własne siły.

Po latach, na dalekiej Kanadyjskiej Północy, nad Snare River, wróciły wspomnienia z Białych Karkonoszy. Staszek już nie żył od lat.

Miałem szczęście w swoim życiu spotkać zacnego człowieka. Staszka Kieżunia, który podał mi rękę bezinteresownie. Pomógł wrócić w Góry. Pomógł przetrwać trudne chwile.

STANISŁAW KIEŻUŃ
© WIKTOR SZCZYPKA / RATOWNICTWO GÓRSKIE

1-go Czerwca 2016, z Ryśkiem Jędreckim odwiedziliśmy grób Staszka. Jest z ojcem. Leżą w jednym grobie. Karkonoski kamień i kosówka przy grobie.

Staszku, w moich wspomnieniach jesteś zawsze żywy. Zacny człowieku.

Wspomnienia spisał: Leon Urban

 

Leon Urban
O Leon Urban 9 artykułów
Dzieciństwo (szkoła podstawowa) spędził w Przesiece, Karkonosze W latach 50 ubiegłego wieku był zawodnikiem "Stali". W latach 1962/1963 pracował jako ratownik sezonowy GOPR w Karkonoszach.